Life is simple. Eat. Sleep. Cycle.

Inmiddels ben ik een blog begonnen over fietsen in de meest brede zin. Neem een kijkje op deze link. Reacties zijn welkom.

Ton de Jager

PS

De Tour d'Afrique is afgelopen, mijn weblog krijgt geen nieuwe berichten meer, maar het werk van de Pola van der Donk stichting gaat door. Als je al een bijdrage hebt gestort: enorm bedankt hiervoor. Mocht je er nog niet aan toegekomen zijn, het gironummer is nog steeds: 8591413 tnv Pola vd Donkstichting in Boxtel, en bijdragen zijn nog steeds erg welkom.

Tot slot

Zaterdag 24 mei: Inmiddels is het al weer twee weken geleden dat ik in Kaapstad over de finish ging. Er is nogal wat veranderd in mijn bestaan: het slapen in een bed begint weer gewoon te worden, water drinken uit de kraan kan weer zonder nare gevolgen voor je ingewanden, en mijn maaltijden eet ik weer aan een tafel. Ons gezin draait weer met zijn vieren, en ik ben weer aan het werk gegaan.
Back to normal dus, maar in mijn bovenkamer is de Tour d'Afrique nog prominent aanwezig. Meerdere keren per dag worden er kleine filmpjes afgespeeld: een cola-stop in Sudan, de beklimming van de Blue Nile gorge, een gesprek met een Zambiaanse wielrenner met één arm, ik denk dat mijn gedachten er nog vaak naar gaan afdwalen.
De Tour is geworden wat ik er van gehoopt en verwacht had, ik heb er elke seconde van genoten. Het fietsen door Afrika, het afzien, de vele contacten met de locale bevolking en de prachtige landschappen staan voorgoed in mijn geheugen gegrift. Ook aan mijn medefietsers zal ik nog vaak terugdenken. In Caïro zijn we als volstrekte onbekenden met elkaar vertrokken, om vier maanden later als groep over de finish te komen. Ik besef nu pas goed hoe abrupt twee weken terug de banden zijn verbroken. "We'll keep in touch" zeiden we in Kaapstad, het zal moeilijk worden dit waar te maken.
Nu het afgelopen is, lopen er verschillende emoties door elkaar heen: trots dat ik een droom heb weten te realiseren, tevreden met mijn fiets-performance, droevig dat de Tour afgelopen is en blij dat ik weer kan terugkeren naar het "gewone bestaan" met ons gezin.
Langzaam glijdt de Tour d'Afrique 2008 naar het verleden, de afscheidingen op mijn benen en armen tussen de stukken waar de zon wel en niet kon komen, beginnen al minder scherp te worden. "It's a life changing experience" ronkt de TdA-website al jaren. Het is nog veel te vroeg om te kunnen zeggen of dat voor mij geldt, maar één ding is zeker: het is een enorm intense ervaring geweest waar ik in de toekomst nog vaak op zal terugkijken en teruggrijpen.

De laatste cijfers:

Afgelegde afstand 10502 km
Geklommen hoogtemeters: 62500
Gemiddelde snelheid: 23,5 km/u
Uren op de fiets: 447 uur
Lekke banden: 11
EFI-status: in tact

Voor de liefhebbers nog meer cijfers:

Aantal keren de tent opgezet: 87
Gedronken liters sportdrank: 170 liter
Aantal genuttigde power bars: 125


Rest mij nog iedereen te bedanken die mij in de afgelopen maanden met emails en sms-jes heeft ondersteund. In het bijzonder dank voor Lisanne Groenendaal die de website heeft ontworpen en blog-berichten heeft geplaatst als de techniek het in Afrika niet toeliet. Dank ook voor Plieger Wielersport in Meerkerk die mij met materiaal en goede raad heeft geholpen. Natuurlijk mag ik mijn sponsors Apotheek van Keule en timmerbedrijf Pot & Sassi hier niet vergeten: naast de materiele ondersteuning, heb ik vooral ook veel profijt gehad van de vele kilometers die we samen getraind hebben.
Maar mijn grootste dank gaat natuurlijk uit naar Helène, Guus en Lieke: zonder hun bereidheid om mij deze tocht te laten maken en hun steun bij de voorbereiding en uitvoering, was ik helemaal nergens geweest.

De finishlijn !!

De laatste fietsdag op zaterdag 10 mei was natuurlijk een heel bijzondere: vier maanden lang ben je bezig geweest naar Kaapstad te komen, en in ineens staat die naam op het wyteboard als bestemming voor de volgende etappe. De meesten gingen met een gemengd gevoel de dag in: 4 maanden is lang om van je geliefden gescheiden te zijn geweest, het vooruitzicht ze weer te zien aan de finish, geeft vleugels. Tegelijk beseft iedereen dat deze enorm intensieve expeditie gaat eindigen en dat de groep waar je 4 maanden lang mee opgetrokken bent in vaak moeilijke omstandigheden, uit elkaar gaat vallen.
Voor de laatste keer heb ik mijn tent afgebroken, en met veel genoegen in de prullebak gegooid. Nadat ik de red box voor de laatste keer de truck in geknokt had, reden we richting Melkbosstrand waar vandaan we zouden vertrekken voor de laatste kilometers naar Kaapstad. Na een een uitgebreide fotosessie op het strand met uitzicht op Robbeneiland gingen we om 12.30 in konvooi op weg met een politie-escorte, en begeleid door fietsers van BEN (Bike Empowerment Network). De bebouwing werd elke kilometer dichter, en de vlinders in de buik onrustiger. Uiteindelijk was er om 13.00u een laatste bocht naar links en stonden we onder het finishdoek in The Waterfront, in centrum Kaapstad. Onder dat doek stonden de drie mensen die ik vier maanden lang enorm heb gemist, Helène, Guus en Lieke. Het weerzien was een explosie van emotie en blijdschap, een moment dat ik nooit zal vergeten. Er waren bloemen, cameraploegen, fotografen, interviews, vlaggen van de deelnemende landen, maar vooral veel tranen en omhelzingen.
Na een kleine ravitaillering in een tent werden we in het amfitheater ontboden. Er waren speeches, de winnaars van de race werden bekend gemaakt (Jos Kaal en Debbie Corbeil) en iedere deelnemer kreeg een medaille. Vervolgens werden de 13 EFI-ers benoemd en kregen elk een medaille. De laatste fietsdonatie van 90 fietsen vond plaats, en daarna konden we (inmiddels in de stromende regen) de tent in voor champagne en snacks.
’S avonds was er een diner voor deelnemers en familie, waarbij de prijzen voor de race werden uitgereikt, en diverse thank you’s werden uitgesproken. Het hoogtepunt was de vertoning van een prachtige slide-show, gemaakt door de filmploeg die ons 4 maanden lang heeft begeleid, op basis van door ons ingezonden foto’s.
Na het officiele gedeelte, ging de muziek op 10 en konden de beentjes van de vloer. Het bleef nog lang onrustig in The Waterfront...

De laatste week

Het slotaccoord voor de Tour d Afrique 2008 bestond uit een zestal eatppes van de grens Namibie-Zuid Afrika naar Kaapstad. De eerste drie gingen over de grote weg naar het zuiden. Een saaie weg met weinig plaatsen en redelijk wat verkeer. Aan weerszijden van de weg was er uitgestrekte prairie. De meeste afleiding bestond uit de plaatsnamen die op de borden werden vermeld: Moedverloren, Houmoud, Bulletrap, Soebatsfontein, Koekenaap, Spoegrivier, etc. Je begrijpt dat ik geregeld met een glimlach op de fiets zat.
Inmiddels was het weer wat meer herfstachtig geworden met lagere temperaturen, mist en motregen. Jammer, want hierdoor was de aanloop naar de kust minder indrukwekkend dan verwacht. Ik reed al zeker 10 km op de kustweg voordat ik de eerste woeste schuimkoppen op de Atlantiche oceean kon zien. De laatste twee kampeerplekken waren in badplaatsjes (Elandsbaai en Yzerfontein) die door het grijze weer vooral een mistroostige indruk maakten. Gelukkig zijn er geen vervelende ongelukken gebeurd waardoor mensen op de valreep hun EFI-status nog kwijt raakten.
De laatste avond op 9 mei in Yzerfontien was een heel bijzondere: de kok had zich echt uitgesloofd om een lekkere barbecue te prepareren, het geestrijke vocht vloeide rijkelijk (en zou dat voor sommigen nog tot in de kleine uurtjes blijven doen) en in allerlei gesprekken werd teruggekeken op de afgelopen 4 maanden. Er was een prijsuitreiking met een knipoog (de mooiste benen, de gekste lach, etc), kortom: partytime. Met het loeien van de oceean op de achtergrond viel ik als een blok in slaap, dromend van de dag van morgen.

De laatste grens

Ik schrijf dit stukje uitkijkend over de Oranje-rivier, die de grens vormt tussen Zuid Afrika en Namibië. We genieten op deze prachtige plek van onze laatste rustdag voordat we de laatste loodjes richting Kaapstad gaan afleggen.
We zijn hier in zes dagen naar toe gereden vanaf Windhoek. Drie ervan gingen over een prachtige asfalt-weg met weinig verkeer. Het landschap was leeg en vlak, en deed erg aan Arizona, USA denken: in de verte een bergmassief, naast de weg een verlaten spoorweg, en zo ver het oog reikt woestijn. Heel mooi maar ook een beetje saai. Voor de laatste drie etappes had de Tour-organisatie een fantastisch programma opgesteld. We verlieten het asfalt om drie dagen lang over ongeplaveide weg naar Noordoewer te rijden, inderdaad gelegen op de noordoever van de Oranje-rivier. De route ging door het Fish River Canyon National Park, ook wel de Grand Canyon van Afrika genoemd. Met name de laatste etappe van174 km, waarvan 128 over offroad, met een klim van 20 km er in, en een forse tegenwind de laatste 40 km, boezemde de meeste rijders veel angst in. Vooral ook omdat de gehele ploeg inmiddels in een soort afscheidstemming verkeert, en min of meer er van uit ging dat het zwaartse achter ons ligt.
Uiteindelijk is (bijna) iedereen op tijd binnengekomen, onder de indruk van het prachtige landschappelijk schoon dat onderweg te zien was. Ik vond het één van de mooiste stukken uit de gehele Tour d’Afrique.
Zoals gezegd, het naderende einde van de Tour beheerst nu de geprekken. Er wordt al druk geëvalueerd, en gespeculeerd over hoe de ontvangst in Kaapstad op 10 mei zal zijn. Voor mij komt het eind van de Tour precies op tijd: het is mooi geweest, ik heb er met volle teugen van genoten, maar 4 maanden is ook erg lang. Helene, Guus en Lieke bevinden zich inmiddels in Zuid Afrika en vieren vakantie in Kaapstad en omgeving, op 10 mei staan ze op me te wachten aan de finishlijn, een moment dat ik in gedachten al tien keer heb meegemaakt. Op naar Kaapstad!

Namibië

* Steden hebben Noord Amerikaanse uitstraling
* Mercedessen en BMW’s op de wegen
* Drie talen worden door elkaar gebruikt: in Windhoek zijn straten, strassen en roads
* Heel dun bevolkt
* Een erg populaire vakantiebestemming voor Zuid Afrikanen
* Grote boerdeijen
* Kokerbomen (Quivertrees)
* Baaie dank!