Het dak van de Tour d'Afrique

De afgelopen dagen waren een hoogtepunt in de Tour tot nu toe. Vanaf Bahir Dar hebben we constant op hoogtes tussen de 1700 en 2500m gereden, geen meter was vlak. Het Ethiopische Rift-gebergte is prachtig, de vergezichten die je na een bocht krijgt voorgeschoteld, waren vaak adembenemend. Op een fiets gezeten kan je al dit moois uitstekend op je af laten komen.
Doordat we zo hoog zitten, is de temperatuur erg aangenaam. Zondag en maandag zijn we een paar keer boven de 3000m gekomen, dit is het hoogste punt van de Tour.
Presteren op zo'n hoogte is natuurlijk wat anders dan op zeenivo. Je bent duidelijk sneller achter je adem, maar op zich is het goed te doen. Ik ga er van uit dat als ik terug ben op zeeniveau, de conditie helemaal top is, na z'n hoogtestage.
Het (figuurlijke) hoogtepunt van de week was de oversteek van de Blue Nile gorge op zaterdag: eerst 1400 m naar beneden. Vervolgens de Blauwe Nijl oversteken, om aan de andere kant dezelfde 1400m (over een afstand van 22 km) weer omhoog te klimmen. Pittig, maar erg leuk.
Eigenlijk is er maar één negatief ding te melden over Ethiopie: er wonen ontzettend veel kinderen, dus bijna altijd staat er wel een groepje langs de weg je op te wachten om je toe te juichen, je wat woorden toe te voegen (Hey you, where are you go) of om geld of een pen te vragen (hey you, i want my money). Daar is natuurlijk overeen te komen, ook al gaat het wel irriteren na de duizendste keer. Lastiger wordt het als een enkele belhamel met stenen gaat gooien, of probeert een stok in je wiel te steken. De kinderen hebben ongetwijfeld niet in de gaten wat de gevolgen kunnen zijn, maar het is enorm vervelend. Je moet continue op je hoede zijn.
Mijn plannen voor de gedwongen vakantie vanwege Kenia, zijn inmiddels rond: ik ga een paar dagen naar Zanzibar, vervolgens naar Dar es Salam, Tanzania, om van daar uit met een bus naar Arusha te rijden. Daar ga ik de Ngorgoro-krater bezoeken. Op 16 maart gaat de Tour verder vanuit Arusha, op 29 februari is de laatste fietsdag in Ethiopie. Het zal gek zijn om twee weken niet op de fiets te zitten!

De Wolfpack

Er doen ongeveer 10 mannen en 5 vrouwen mee aan de race ( en ik ben daar niet één van). Hiervan zijn er 5 die er qua nivo met kop en schouders boven uit steken. Ze vertrekken vaak na mij, en passeren me na een half uurtje. Ik heb ze inmiddels De Wolfpack gedoopt, omdat ik ze dan als een stel hongerige wolven in mijn spiegeltje op me af zie komen.
Even voorstellen. wie zitten er in De Wolfpack (vlnr):
Jos: Nederlandse IT-er uit het oosten van het land, heeft als amateurwielrenner gekoerst . Jos is op afstand de beste van de Wolfpack, iedereen moet passen als hij aanzet. Als Jos gezond blijft en zijn fiets blijft heel, dan gaat hij de Tour d'Afrique winnen.
Bernd: Het jongste (27 jaar) Wolfpack-lid komt uit Oostenrijk, en is net afgestudeerd als bewegingswetenschapper. Hij rijdt als enige Wolfpacker op een mountain-bike, de andeen rijden allemaal of (lichtere) cross fietsen. Bernd heeft in het begin wat last van zijn knie gehad, maar inmiddels draait alles als een zonnetje.
Chris: afkomstig uit Victoria, BC, Canada. Manager van een bedrijf, heeft meerdere hele triathlons en marathons afgerond. Chris is een tempobeul die in de eerste week veel tijd heeft verloren omdat zijn eigen fiets nog niet was aangekomen, en hij op een geleende fiets moest rijden. In de twee fietsloze weken (vanwege Kenia) gaat Chris de Kilimanjaro-marathon lopen in Tanzania.
Bent: Afkomstig uit Denemarken is hij het oudste Wolfpack-lid (60 jaar). Bent fietst al zijn hele leven, en heeft triathlons gedaan. Hij is jeugd-wielrentrainer (heeft o.a. Tour de France winnaar Bjarne Ris onder zijn hoede gehad) en werkt bij de Deense wielrenbond. De laatste paar weken wordt het hoge Wolfpack-tempo Bent iets te veel en komt hij achter hen binnen.
Janet: de enige vrouwelijk Wolf is afkomstig uit Nieuw Zeeland, maar woont en werkt als gezondheidscoach en –trainer in Los Angeles, USA. Janet steekt er bij de vrouwen met kop en schouders boven uit. Janet deed vorig jaar ook al mee, maar brak toen haar pols in Ethiopie. Ze is dit jaar teruggekomen omdat ze het stuk in Noord Kenia wilde doen. Gaat dus weer niet lukken!