On the road again

Na twee weken van gedwongen rust, is op zondag 16 maart de Tour voortgezet. We zijn in zeven etappes van Arusha naar Iringa gereden. Alleen de eerste dag was over asfalt, daarna werd het een dirt road. Daarnaast is maart in Tanzania de regentijd, bij veel regen wordt het fietsen modderhappen. (door fiets en berijder).
We zitten nu in Iringa, in het midden van Tanzania, we hebben de zes off-road dagen achter de rug. Het was zwaar, soms erg zwaar, maar goed te doen en erg leuk. In zulk terrein komt het niet alleen aan op hard trappen, maar ook op goed sturen. Gelukkig is de wateroverlast achterwege gebleven, op een paar plassen na. Alleen de laatste dag was er een bui tijdens het fietsen.
Ik ben (op de eerste dag na) met gemiddeldes binnengekomen van rondom de 20 km/uur, dus echt opschieten zit er niet in.
Het landschap is groen en weids, een beetje savanne-achtig. De mensen zijn erg vriendelijk en open. Ik heb inmiddels pijn in mijn kaken van het “jambo” roepen (betekent “hallo” in het swahili). Engels is de tweede taal in Tanzania, dus dat bevordert de communicatie erg.
In Arusha zijn er 12 nieuwe sectional rijders bijgekomen. Het is leuk om weer wat fris bloed in de groep te krijgen.
Het off-road rijden is nu nagenoeg afgelopen, het is alleen nog maar asfalt tot aan Kaapstad (met uitzondering van vier kleine stukken in Namibië). Van Iringa tot aan de grens met Malawi is het nog vier dagen fietsen.

EFI

De rol van de EFI-status (als je elke centimeter van de Tour d’Afrique op de fiets heb afgelegd, heb je deze status, Every Fucking Inch) is een heel aparte. Er wordt vaak onderling over gesproken (“is x eigenlijk nog EFI?”), maar nergens hangt een officiele lijst van de rijders met EFI-status. Het schijnt wel door de organisatie te worden bijgehouden wie EFI is. Er wordt niet te veel de nadruk op gelegd om te voorkomen dat mensen onverantwoorde dingen gaan doen, zoals doodziek op de fiets zitten.
Momenteel zijn er nog 15 deelnemers van de 54 met de status EFI, 1 vrouw en 15 mannen (waaronder ikzelf).
Hoe raak je je EFI-status kwijt? De meeste voorkomende oorzaken zijn:
**Het niet volhouden om een zware etappe tot het eind uit rijden.
**Ziekte, blessures
**Vrijwillig een fietsdag inleveren om iets anders te gaan doen, zoals het bezoeken van een toeristische attractie.

Om EFI te blijven moet je niet alleen kunnen fietsen, ook de geluksfactor speelt een belangrijke rol. Ter illustratie hiervan een tragische geval bij de grensovergang Sudan-Ethiopie, waar de naam van één van de deelnemers te veel leek op een internationaal gezochte terrorist waardoor zijn paspoort werd ingenomen, en hij hem pas de volgende dag terugkreeg, op een tijdstip dat hij niet meer op tijd met de fiets het kamp kon bereiken.
De zwaartste etappes liggen inmiddels achter ons, dus de kans dat je tot Kaapstad EFI blijft, wordt elke dag groter. Toch het nog zeker geen gelopen koers, en is het zaak elke dag scherp te blijven, want het kleinste wondje kan je, als je niet goed behandelt, van de fiets houden, of één moment van onoplettendheid kan genoeg zijn om met je fiets in een gat in de weg te rijden, met alle gevolgen van dien.