In een week door Malawi

Op 28 maart zijn we het zesde en kleinste land van de Tour d’Afrique binnengereden, Malawi. Eerst anderhalve dag over een vlakke weg langs het idyllische Lake Malawi, om vervolgens een rustdag te hebben in Chitimba Beach. Een heerlijk plekje pal aan het meer, zonder gsm of internet, gerund door twee limburgse stellen. Je kon hier echt alleen maar luieren, en dat kwam mij erg goed uit omdat mijn rechtervoet begon op te wellen als gevolg van een ontstoken blaar. De hele nacht en dag het pootje omhoog en de juiste medicatie bracht voldoende soelaas om de dag na de rustdag zonder al te veel pijn op de fiets te kunnen.
Tijdens de volgende etappes was er veel regen, en moest er serieus geklommen worden. Het is heerlijk om bij een temperatuur van 25 graden C in de regen een beklimming te doen.
Na vier dagen door het Viphya-gebergte gereden te hebben, zijn we nu in Lilongwe neergestreken, de hoofdstad van Malawi. Morgen hebben we een rustdag en overmorgen gaan we alweer naar de volgende grens, die met Zambia.

Malawi

* Een arm land met uitstekende wegen. Er rijden nauwelijks auto’s over.
* Veel nieuwsgierige en enthousiaste kinderen
* De christelijke kerk is ruim vertegenwoordigd: Zevendedags adventisten, Jehova getuigen, Katholieken, Leger des Heils, etc.
* Het meest bergachtige land tijdens de Tour, na Ethiopië
* Tabaksteelt brengt buitenlands geld in het laatje
* Belangrijke leverancier van aquariumvissen
* Marktaandeel Toyota schat ik op 90%
* Zegt-ie nou Moni (Chichewa voor”hallo”) of vraagt hij om money?

Gezondheid, blessures en fiets-vermogen

Als je met een groep van ca. 80 personen met tentjes door Afrika trekt, is het moeilijk om allerlei ziektes buiten de deur te houden. Daarnaast is de weerstand van iedere rijder tegen deze kwalen verminderd doordat je heel veel energie in het fietsen moet stoppen.
Ik denk dat inmiddels iedereen een paar keer diaree heeft gehad. Bij veel mensen zie je allerlei wondjes op de huid ontstaan die heel langzaam genezen.
Zelf ben ik sinds Gondar (Noord Ethiopië) ten prooi gevallen aan diaree (2 x), een onstoken blaar op mijn rechtervoet, zitvlak-problemen, en heb ik diverse wondjes op mijn lijf gehad die alleen na het behandelen met antibiotica-zalf, dicht gingen. Ik denk dat mijn consumptie van geneesmiddelen tijdens 2,5 maand Tour d’Afrique, inmiddels even goot is als in de 25 jaar hiervoor. Gelukkig is de medische ondersteuning tijdens de Tour goed geregeld: er is een arts en een verpleegster, en onder de deelnemers bevinden zich meerdere personen met een medische achtergrond.
Dat de bovengenoemde akkefietjes mij nog niet van de fiets gehouden hebben komt vooral door het tijdig signaleren en direct aanpakken, waardoor de kwaal in de kiem gesmoord kon worden.
Het aantal valpartijen met ernstige schade valt gelukkig erg mee. Tot nu toe heeft één deelnemer in midden Ethiopië zijn sleutelbeen gebroken, hij fietst inmiddels al weer twee weken mee. Een andere deelneemster is zeker een week van de fiets gehouden omdat haar bij een valpartij opgelopen wonden begonnen te ontsteken. Ook zij fietst weer.
Op twee-derde van de Tour gaat de vermoeidheid bij iedereen een steeds grotere rol spelen. Ik zie het aan het verloop van mijn eigen fiets-vermogen: Ik kwam goed getraind in Cairo aan, en ik kon in de eerste maand met de voorsten mee. Daarna raakten er meer mensen warmgedraaid, en kreeg ik gezelschap van meer rijders Na de herstart in Arusha heb ik het gevoel dat ik zoveel heb ingeleverd de afgeopen maanden, dat ik niet meer helemaal herstel van de inspanningen, en ik kleine hoeveelheden fietsvermogen aan het inleveren ben. Vooral onder de oudere rijders, zeg 45 jaar plus, wordt dit zo gevoeld.
Mijn aanpak voor de rest van de Tour is dan ook om zuinig met mijn energie om te gaan, mijn rust te pakken waar het kan, en vooral mijn eigen tempo te rijden. Meespringen met langskomende groepjes, daar doe ik voorlopig niet aan mee