Livingstone I presume?

De afgelopen dagen hebben we de laatste drie etappes in Zambia afgelegd, van Lusaka naar Livingstone, vlak bij de Victoria Falls. De omstandigheden waren ideaal: als er wind was had je hem in de rug, het wegdek was doorgaans van een sublieme kwaliteit en de temperaturen waren niet te hoog. De enige moeilijkheid zat hem in de afstand (160, 175 en 160 km) waardoor we later in het kamp aankwamen dan normaal.
Ik heb de afgelopen etappes goed doorstaan, de beentjes gaan soepel rond, het lichaam is sterk en de geest ook. De fiets loopt nog steeds als een naaimachientje. Ik zie de komende etappes met vertrouwen tegemoet
Op de donderdag had ik een ontmoeting met een bijzonder persoon: Rijdend in een peleton werden we gepasseerd door een vrachtwagen in wiens slipstream een zambiaanse wielrenner zeker 60 km/uur reed. Bij het eerstvolgende plaatsje voegde hij zich bij ons, en raak ik in gesprek met hem: Hij heette Felix Mapani, en is de kampioen van Zambia, maar heeft geen sponsor en moet het met inferieur materiaal doen. Zijn fiets was van een onbekend intaliaans merk, de derailleurbediening zat nog op de onderbuis. Links op zijn stuur zat een soort armsteun wat je vaak bij triathlon-sturen ziet. Toen ik nog eens beter bekeek, begreep ik waarom: hij mistte aan zijn linkerarm alles onder zijn elleboog: hij had geen onderarm en geen hand! Met één hand rijdend, had hij dus achter die vrachwagen gehangen. Na met hem een colatje gedronken te hebben namen we afscheid.
We zitten inmiddels op drie-kwart van de tour, qua tijd. Steeds meer gesprekken gaan over de finish in Kaapstad, hoeveel dagen nog, en hoe ziet het leven na de Tour eruit. Het grote aftellen is begonnen.

Voor de liefhebbers, de cijfers:
Afgelegde kilometers: 7353
Geklommen hoogtemeters 50000
Tijd op de fiets gezeten 325 uur
Gemiddelde snelheid 22,6 km/u
Lekke banden 11
EFI: In tact

Het Palabana Kinderdorp

De rustdag in Lusaka wilde ik gebruiken om bij het Palabana Childrens Village te gaan kijken, het dorp dat door de Pola van der Donk-stichting is opgericht, even buiten Lusaka. Door een foutief telefoonnummer was het niet gelukt om contact te leggen met de manager van het Childrens Village, dus ik besloot op eigen houtje op zoek te gaan. Na veel vragen en nog meer fietsen en zelfs een lift met een politiewagen, stond ik voor het hek van het Palabana Childrens Village. Omdat ik niet was aangekondigd, wist men niet helemaal wat te doen, maar uiteindelijk werd de supervisor er bij gehaald, die mij vervolgens een rondleiding heeft gegeven over het dorp.
Er worden diverse gewassen verbouwd, er is een winkel waarin de produkten worden verkocht, en er is een machine om maismeel te maken. De kinderen gaan buiten het dorp naar school.
Trots toonde de supervisor de Martin-clinic, genoemd naar de broer van Pola van der Donk, die aan AIDS is overleden. Deze kliniek is net afgebouwd en ingericht en zal een rol gaan vervullen voor de kinderen en de meewerkers van het dorp, en de mensen uit de omgeving.
Het zag er allemaal erg goed geregeld en onderhouden uit, het komt goed overeen met het beeld dat ik had vanuit de site van de Pola van der Donck-stichting.
Op driekwart van de Tour d’Afrique wil ik iedereen nog eens extra aanmoedigen om ruimhartig op het nummer van de Pola van der Donck-stichting te storten, het is absoluut goed besteed geld.

Zambia

• Lange, rechte en verlaten wegen
• De koper-winning is goed voor 55% van de buitenlandse inkomsten
• Lusaka: de meest westerse stad tot nu toe
• De fiets is een belangrijk vervoermiddel voor mensen en lading
• Shake shake: maisbier in een melkpak
• Knettergek van engels Premier League voetbal
• Enorm veel kerkgenootschappen
• Na Egypte het eerste land waar niet alleen een spoor ligt, maar waar ook treinen rijden